Soms, in een totaal onbewaakt ogenblik loop je tegen iets aan, figuurlijk dan. Of valt je opeens iets op. Zo overviel mij laatst iets dat een aardige grinnik opleverde. Of eigenlijk een beetje ongeloof. En dan ben ik uitermate eufemistisch. De overval gebeurde ook nog eens thuis op de bank, in mijn eentje. Nog steeds figuurlijk. Ik keek naar de tv. Deze stond aan! Dus er waren bewegende beelden te zien. Vraag niet meer welke. Het is immers zomerseizoen en de komkommers tieren welig: er is geen moer te bekijken eigenlijk, tenzij je uitermate veel van herhalingen houdt. Toch werd mijn aandacht getrokken door een heel klein itempje. Een reclame boodschap. Hier op de camping heeft bijna niemand deze reclame nodig. Omdat we het hier zo naar ons zin hebben, lopen we zo’n beetje vierentwintig uur per dag (nog steeds figuurlijk natuurlijk) met een enorme big smile van oor tot oor en soms zelfs nog verder.
Deze reclame had nu eens niet op de eerste plaats een esthetische achtergrond, maar was meer gericht op een deel van onze gezondheid: gevoeligheid en pijnlijk tandvlees… Heel vervelend als je daar last van hebt natuurlijk. Nog steeds niets bijzonders, zullen jullie denken. Klopt. Het gaat dan ook om het slotzinnetje van deze commerciële kennisgeving. Een mannelijke schoonheid, voorzien van een betoverende mond vol prachtig ivoor en zichzelf als tandarts bekend makend, spreekt deze dubieuze tekst uit: “Dit is voor mij ideaal”. Terwijl ik altijd dacht dat de tandarts enorm zijn best deed om je telkens weer in die stoel te krijgen. Per slot van rekening blijft de hypotheek gewoon doorlopen…
Vorige week dook klapseling een goede bekende van ons op, bij ons landgoedje. Kwam zo maar weer eens langs voor een praatje. Over van alles en nog wat zitten keuvelen. Op enig moment complimenteerde hij mij met de stukjes, zoals deze. Je snapt dat de Sensodyne smile mij meteen ten deel viel. Zo nu en dan een schouderklopje, een pluim waar dan ook gestoken, voelt gewoon goed. Je kan wel elke week een artikeltje in elkander flansen.   Maar daar moet natuurlijk niet alleen de kat zijn viool blij van worden. De bezoeker kon dan ook niet meer stuk bij mij. Voorheen ook niet trouwens. Ja beste mensen, het is iedere keer weer een uitdaging, om na de eerste letter (vandaag dus de “M”) een column(pje) uit de laptop te persen.
Zie hier dus de uitdaging van vandaag…
Overigens heb ik al eens eerder, bedenk ik me nu opeens, iets dergelijks gefabriceerd. Herinner je je deze nog: “Een stukkie schrijven lukt niet altijd…”, 11 juni 2018 (toen nog wel geschreven door ene J.W.W.I.B. ). Ga maar eens graven in je archief!

Gert Tiele

Scroll naar top