Was dat even schrikken.
Compleet gedesoriënteerd.
Totaal de kluts kwijt.
En zo kan ik nog wel heel even doorgaan.
Doe ik ook!
Waar te beginnen?
Ik wist het echt heel zeker: daar moest het zijn…
Kan je nog wel in deze kleding (*) naar binnen???
Hoe is dit mogelijk???
Ben ik hier wel goed???

Jullie kennen het verschijnsel ongetwijfeld. Je hebt van die mensen die, in de voor de buitenwacht ondoordringbare chaos, toch feilloos weten te vinden, wat ze nodig hebben. In mijn arbeidzaam leven had ik voortdurend de beschikking over een groot bureau. Daar kon ik lekker veel op en in kwijt. Daar maakte ik dan ook gretig gebruik van. Stapels te over op het werkblad en in de laden ging het al niet veel beter: ook daar lag van alles en nog wat. Maar werd er maar gevraagd naar een bepaald artikel, of notulen, ik wist het er zo uit te vissen. Maar het oog wil ook wat. Dus regelmatig bezondigde ik me aan een beetje opruimen. Vaak resulteerde dat in het weggooien van zaken. Die hadden de tand des tijds dan wel doorstaan, maar de actualiteit had ze meer dan ingehaald. En natuurlijk verwachtte ik dan een complimentje. Maar dat bleef meestentijds achterwege. Op zich snap ik dat ook wel: een beetje opgeruimd hoort nu eenmaal gewoon te zijn.
Afgelopen weekend hadden Hans en ik een klusje te klaren: drie palen de grond in jenzen en daar dan een doekie tussen hangen. Na wat gepuzzel en denkwerk hadden we uiteindelijk de juiste oplossing gevonden. Met behulp van de zon (klinkt lekker abstract hè. Ga maar op zoek op het terrein en je zult vinden wat ik bedoel). Op enig moment hadden we ook wat materiaal nodig: o.a. een flinke houtschroef (lees: een behoorlijk uit de kluiten gewassen exemplaar). Dus op naar het onderhoudsgebouw. Daar dacht ik in de loop der jaren aardig de weg te kunnen vinden. Maar bij binnenkomst overviel ons een aanblik, die ons bijna weer achteruit het gebouw uit deed stuiteren: die aanblik, die schoonheid, die pracht. Vroeger werd ons huis eens in de week grondig schoongemaakt. Gepoetst zeg maar. Ja mensen, als zeer hard werkende onderwijsfanaten, konden wij het ons veroorloven: een hele aardige mevrouw, die elke maandag ervoor zorgde dat ons huis er echt spic and span uitzag. Ik had altijd het idee dat ik dan overal van die glimmende sterretjes zag, die van een vroegere Ajax-reclame. En dan bedoel ik natuurlijk het schoonmaakmiddel. Want of er bij die voetbalploeg sprake is van sterretjes? Ja, ze zingen erover. Fijn dat je in sprookjes kunt geloven… Terug naar ons eigen huis en de vergelijking met het onderhoudsgebouw: er waren nog net geen sterretjes te zien. Maar wat zag het er geweldig opgeruimd uit!!! Alles geordend. Super.
Ik wil dan ook (en zeker uit hoofde van mijn andere functie; die van voorzitter van de door mijzelf enz.) een ieder die daarvoor gezorgd en aan meegewerkt heeft een enorme pauwenveer in de bips steken!!! Enorm bedankt!!! En nu is het aan ons het ook zo te houden…
Door de schrik van de overweldigende aanblik ben ik vergeten er een fotootje van te maken… Dus maar een gejat plaatje:

(*) werkkleding

Gert Tiele

Scroll naar top