Misschien ben je er zelf ook wel mee behept. Heb je er last van, verzwijg je het liever, is de grote klok voor jou nog een wijzer te ver, vind je het de moeite niet waard erover te praten. Of je bent er juist heel open over. Dat kan en dan is de plaats waar je een en ander ventileert uitermate belangrijk. We kennen van sporters het gedrag dat zij altijd een aantal dezelfde handelingen (dwangmatig) verrichten. Tot op het bizarre af. Kijk maar eens naar een Nadal, of welke willekeurige voetballer dan ook. Ik schaar ze onder de categorie neuroten. Wat voegt het toe aan je prestatie? Welk beeld vorm je? Ik hou er in elk geval niet van. Hoewel ik wel altijd eerst mijn linker sok aantrek, dan de rechter, dan de linkerschoen en dan de rechter. Gelukkig ook altijd in die volgorde… Een buurman verbaasde zich er altijd over dat, wanneer hij na het sporten en een fijne douche zich stond om te kleden, er altijd een heer was (dezelfde telkens natuurlijk), die eerst zijn kousen aantrok, dan zijn schoenen en daarna pas overging tot het bekleden van de rest van het lijf. Waar je het tijdens het hardlopen al niet over kunt hebben. Misschien zit er nog wel een stukkie in voor de toekomst! Nee, terug naar het begin. Ik wil het hier eens hebben over het ochtendritueel. Iedereen zal die hebben. Die van mij is heel eenvoudig: ik sta gewoon op. Al dan niet uitgeslapen en ga gewoon over tot de orde van die dag. Tegenwoordig zit daar wat rek in: tijdens mijn arbeidzaam leven was de volgorde gewoon vast; dat hoeft nu dus niet meer! Oké, ik wil er dan wel eentje met jullie delen. Vroeger (ach, wat een tijd was dat,) had ik de gewoonte, om direct na het opstaan richting keuken te waggelen, daar te kijken of er (zoals ze toen nog mochten worden genoemd) een negerzoen te scoren viel. Ja echt, zo’n lekker zacht ding die ik daarna wegspoelde met een flinke slok cola! Het resulteerde erin, dat op de een of andere manier dit bijzondere gebeuren ook met de familie werd gedeeld (zonder sociale media, maar de dader lag niet ver bij me vandaan) en ik tijdens een verjaardag, of tijdens sinterklaas, nog wel eens werd voorzien van een flinke voorraad Buys negerzoenen (want die zijn echt het lekkerst, vooral ’s morgens dus!). Totdat op enig moment (x-moment) de zoenendrab mijn oren uitkwam en dit ochtendritueel ten einde kwam. Die slok cola is overigens gebleven (de binnenkant moet per slot van rekening niet vastlopen, dus ontroest blijven), maar nu vooraf gegaan door een eenvoudig, gewoon koekje. Roomboter, dat dan weer wel… Zo, dit (rare?) gebruik heb ik gedeeld met jullie. Laat je niet weerhouden de jouwe ook met ons te delen. Ik was dus getuige van het melden van een ochtendritueel van één onzer leden. Of eigenlijk van een setje onder onze leden. Man- en vrouwlief hebben beiden dezelfde en dat is maar goed ook, want ze hebben elkaar daarbij hard nodig. Wat wil het geval. Elke morgen krabt manlief de rug van zijn eega en vice versa. En dan vooral op ’t Vinkel. Roept ook weer vraagtekens op natuurlijk! Wie het meeste werk heeft, laat ik even in het midden.

En dit ritueel werd gedeeld met medeleden, die op dat moment zich vermaakten onder de douche of daarmee al klaar waren en de eigen rug stonden droog te schrobben. Natuurlijk werd er door een aanwezige gereageerd. Gelukkig hoef ik geen namen te noemen in dit stukje. Maar de vraag was: “alleen maar de rug???” Goddank bleven verdere details ons bespaard. Ik stond overigens niet in de doucheruimte, maar, na een fantastische toiletgang, aan het fonteintje mijn handen te wassen. En met een paar goede oren, is een artikeltje zo geboren. Nu maakt het altijd nieuwsgierig wat de aanleiding van de ontboezeming was. Ik kan er slechts naar raden…
Of personen tot de door mij genoemde categorie behoren, behoeft nog enig onderzoek!!!

Gert Tiele




Scroll naar top