Afgelopen week, vóór de kerstdagen, werden wij verrast door een alleraardigst, onverwacht en lief telefoontje. In plaats van de kerstkaart gebruikte de beller de telefoon om ons fijne feestdagen en een goed en vooral gezond 2021 te wensen. Zo’n telefoontje levert dan ook een fijn gesprek op: je hebt elkaar een tijd niet gezien of gesproken, het is per slot van rekening coronatijd, dus valt er nogal wat bij te praten. Nou hoor ik wel eens dat dat in sommige kringen totaal geen probleem is: die spreken elkaar telefonisch wekelijks of zelfs meerdere keren in de week en weten dan ook nog tot een uitgebreid gesprek te komen. Ik hang hier geen waardeoordeel aan, omdat ik zelf niet bepaald zo’n telefoneerder ben. Ik beschouw dat ding al gauw als een zakelijke handigheid om een vraag te stellen of een mededeling te doen. Mij hoor je niet vaak uitgebreid door dat apparaat kletsen. Nu dus wel en omdat ik de mobiel op de luidspreker had staan, deed mijn wederhelft al gauw mee. Scheelde mij dus al weer de helft van de tijd… Maar het was een geanimeerd gesprek. Op enig moment kwam ’t Vinkeltje ter sprake. Jullie snappen dat aan de andere kant van de lijn dus een fanatieke Vinkelaar hing. Even een nostalgische opmerking over de papieren uitgaven. Maar wat mij bijzonder trof was de opmerking, dat beller mijn stukjes telkens las. Dat deed mij natuurlijk goed. Je vervalt dan in enig gevlei door te zeggen dat je, omdat juist deze persoon dat deed, ik in de toekomst zal proberen zo vaak mogelijk een stukje in de nieuwsbrief te krijgen… Dat gezegd hebbende overviel mij meteen een licht angstgevoel: “wat heb ik nou gezegd”: een verplichting… Oké, meteen daarna gaat de geest aan het werk. Themaatje verzinnen, titel erboven en klaar is de schrijver. Nou niet dus. Zo werkte het de afgelopen dagen even niet. Terwijl onze kerstdagen behoorlijk volgens het Covid-19 protocol verliepen. Saampjes de beide feestdagen doorgebracht, dus ook samen aan de kerstdis. Gewoon gezellig de tafel gedekt en genoten van spijs en drank. Maar nog steeds geen stukkie. Eerste en derde kerstdag lekker gewandeld. Tweede kerstdag moest Bella zo nodig roet in de wandeling gooien: zonder helm en waadpak viel er niet te stiefelen. Dus maar twee dagen de geest ontvankelijk kunnen maken voor creatieve schrijfuitingen. Vanmorgen: nog niks. Daarna toch weer de deur uit voor een wandeling en ziehier: een stukkie.
Fijne kerstdagen had ik jullie al gewenst en is inmiddels mosterd na de kerstmaaltijd. De rest eigenlijk ook al, maar toch: een fijne en rustige jaarwisseling. Ik hoop een ieder gezond, ingeënt en wel weer terug te zien in, hopelijk een beter, 2021!!!

En ik wil van de gelegenheid gebruik maken het bestuur te bedanken voor de allerhartelijkste kaart die wij mochten ontvangen!!! Een leuke geste!!! Maar 2020 willen wij nu echt achter ons laten…

Gert Tiele

1 reactie op “Een belletje.”

  1. Ignace Bergman

    beste gert,
    ik wil toch wel even kwijt dat ik die regelmatige stukjes van jou altijd met veel plezier en interesse lees.je maakt er altijd veel werk van en ik kan dat zeer waarderen.beste groeten en een vooral gezond 2021 van ignace bergman.

Reacties zijn uitgeschakeld.

Scroll naar top