Laat Wies het maar niet horen. Want zo goedkoop zal die zeker niet zijn. De fluit en dan vooral wat er uitkomt wekt bij mij nu niet meteen positieve associaties op. Dat zit zo. In ons armetierige studentenwoninkje werd door twee van mijn studievrienden naast de toch alle taaie pedagogische psychologische studiestof, ook nog eens de leerstof die een studie dwarsfluit met zich meebracht bestudeerd en dat natuurlijk door op zo’n te ding te blazen. Veel vluchtmogelijkheden bood ons huisje niet. En koptelefoons met NC (*) bestonden toen ook nog niet. En zouden die hebben bestaan, financieel absoluut niet haalbaar. Zojuist nog zo’n apparaat aangeschaft, de Sony WH-1000XM3! Geweldig geluid en de buitenwereld is vrijwel onhoorbaar. Ze zijn in de aanbieding nu! Toentertijd dus geen mogelijkheid me af te sluiten. En daarmee is die wat moeizame relatie met de dwarsfluit begonnen. Overigens een leuke anekdote vond ik wel deze. De dwarsfluitleraar van mijn beide huisgenoten vertelde, dat hij tijdens een concert even niets te fluiten had en aan zijn collega naast hem vroeg hoeveel tl balken er nu in die armaturen zaten. Collega ging tellen en moest meteen daarna zijn partij spelen. Een partituur lezen bleek toen behoorlijk lastig…

Maar goed, terug naar onze werkelijkheid. Menig avond, zo rond half acht, sijpelen langzaam de ijle klanken van een ver gefluit ons landgoedje binnen. Toch een redelijk afstand vanaf het zitje op het Vijverveld. Maar ik had nog nooit de moeite genomen om eens zelf te gaan kijken wat de oorsprong van het geluid is. Natuurlijk de kennis daaromtrent is bekend. Ons aller Wies neemt heel wat avonden de fluit ter hand om een kinderschare om haar heen te verzamelen. Dus er eindelijk maar eens heen gestiefeld. Met de camera in de aanslag. Aan het zitje bij de vijver hadden zich op dat moment zo’n tiental kinderen verzameld. Na een zingende introductie: jezelf in een liedje voorstellen, volgt er een leuk programmaatje. Wat mij opviel, was de aandacht en betrokkenheid van de kinderen. En ik verzeker jullie, als langdurige ervaringsdeskundige: dat is voorwaar geen kleinigheid. Maar dat weten heel wat ouders inmiddels ook: thuis onderwijs geven is zo eenvoudig nog niet. En niet alleen dat stukje kennisoverdracht, maar ook nog eens (om maar eens in vaktermen te spreken) een veilig en zorgvuldig pedagogisch klimaat scheppen vereist nogal wat van de opvoeder. En Wies doet dat dus zomaar. Toegegeven de fluit kan dwingend zijn. Kijk maar eens wat er in Hamelen gebeurde. Maar dat Wies voor een pareltje op onze camping zorgt, blijft geweldig!!!

   

(*) NC: Noise Cancelling

Gert Tiele

Scroll naar top