Door de redactie werd ons (Els en Rob) gevraagd of we een stukje wilden schrijven voor de nieuwsbrief. We moeten echter bekennen dat we pas later zijn binnen gekomen, daar we  dachten dat het niet doorging en we het appje van Jopie hadden gemist. Maar gelukkig hebben we een heel groot gedeelte wel bijgewoond.
Zaterdagavond 29 Augustus hadden we het geluk dat Ton voor ons een mooie muzikale avond verzorgde. Deze avond zou buiten gehouden worden maar helaas dachten de weergoden daar anders over! Wat een hot august night buiten had moeten zijn werd gelukkig toch nog een hele gezellige avond in “ons Pluuf“, met de 1.5 meter afstand netjes bewaard.
Ton speelde op zijn gitaar en zong daarbij prachtig, dan weer stil… en klein… dan weer krachtig! Het was vrolijk, maar ook serieus en stil ontroerend.
En voor sommigen moest een en ander vertaald worden, omdat Ton ook in het Limburgs zong. Och het is een kwestie van geduld, rustig wachten op de dag dat heel Holland Limburgs lult, zingt Rowwen Hèze in het lied Limburg.
Wij neurieden en humden zachtjes mee, maar werden soms zó enthousiast dat we het niet konden laten om toch mee te zingen. Wel ingetogen niet te uitbundig i.v.m. Corona.
De songs of moet ik zeggen: “chansons” werden door Ton met leuke anekdotes geïntroduceerd. Het mooie La Vie En Rose van Edith Piaf, voor de jongeren onder ons is het bekend van Grace Jones, werd mooi en ingetogen gezongen. “De Avond” werd ingeleid door het verhaal dat het op het album ‘In de Uren van de Middag’ (1973) van Rob de Nijs afkomstig is, geschreven door Lennaert Nijgh. Maar wie zat daar achter de productieknoppen, inderdaad Boudewijn de Groot zelf! Opvallend is dat Nijgh het destijds schreef voor zijn toenmalige vrouw Anja Bak. Deze mevrouw mag zich sinds 1995 mevrouw de Groot noemen en wordt tevens zijn manager. De tekst is wel wat aangepast in de details en het lidwoord is later uit de titel gehaald. Als ik goed geluisterd heb, heeft Ton de versie van Boudewijn de Groot vertolkt. Gelukkig kwam Rob de Nijs ook nog voor in Tons repertoire met de meezinger “Malle Babe”. Het bekende “Nathalie” van Gilbert Bécaud werd door Ton omgedoopt tot Magalie. Voor de vele Brabanders onder ons viel het Franse gedeelte wel mee, maar…… dat Limburgs. We hoefden niet lang te wachten want “Hee gaode mee” van Gerard van Maasakkers klonk ons Brabanders als muziek in de oren. Het refrein van “The Boxer” van Simon and Garfunkel en niet van Nick en Simon, werd door ons allen ingetogen meegezongen. Wie het refrein niet kent volgt hier de tekst:
Lie la lie, lie la la la lie lie
Lie la lie, lie la la la la lie la la lie
Als ware Leonard Cohen fan heeft het nummer “So long Marianne” me deze avond een kippenvel momentje opgeleverd. Het lied is een ode aan de Noorse Marianne Ihlen (toen Jensen), die Cohen in 1960 op het Griekse eiland Hydra ontmoette. Ze is daar met haar zoon en in de steek gelaten door haar echtgenoot. Cohen raakt bevriend met Marianne en overtuigt haar er later van om terug te keren naar haar thuisland. Later zou ze naar Montreal komen om met Cohen daar samen te leven.
De jongens en meisjes van Françoise Hardy kwamen ook nog voorbij. Tot zover een kleine impressie van de muzikale avond. Ton hartstikke bedankt voor de fijne sfeervolle avond! Zeker voor herhaling vatbaar.

Els en Rob

Scroll naar top