Vorige week was ik enigszins verbolgen over de mate van geluidoverlast op ons koninkrijkje: overvliegende ganzen, uitermate nijvere boeren en een capriolen uithalende luchtmacht. Moet kunnen, zou je zeggen, die verbolgenheid. Vond ik ook, vandaar het artikeltje. Toch kwam er uit uitermate onverwachte hoek een kleine revenge. Van twee van de drie genoemde groepen zou ik dat hebben kunnen verwachten. Zij hadden immers de gelegenheid en de mogelijkheid mij op de een of andere manier aan het werk te zien. Omdat zij in de gelegenheid waren mij van bovenaf gade te slaan. Echter toen wij gisteren gingen wandelen, werden wij op de Weteringstraat min of meer belemmerd in de vrije doorgang. Nou was het voor ons als pedaalridders nog redelijk eenvoudig de voetreis te vervolgen via de dijk. Menig fietser daarentegen had er al meer moeite mee. Zo zag ik een durfal met een bepaalde kleur haar, dapper proberen al fietsend de dijk te beklimmen. Viel nogal tegen: hij ging, bijna, net zo hard weer terug. Lopend met de fiets aan de hand was toch een beter idee… En dat zal menig deelnemer aan het fietsweekend van afgelopen week ook wel ondervonden hebben, zeker de groep die om 11.00 uur vertrok. Er stonden, in ieder geval toen wij daar waren, een drietal gigantische tractoren met even gigantische aanhangers achter elkaar geparkeerd op de mooie laan, leidend naar ons paradijs. Voor auto’s absoluut geen doorkomen aan. Hoe dat verder is afgelopen, weten wij niet: wij hebben onze wandeling, die koud vijf minuten oud was, gewoon voorgezet. En bij terugkomst was alles weer zoals het was. Dus die boeren waren gewoon aan het werk en hoewel zij enorm hoog in hun voertuigen zaten was er dus geen sprake van enige vorm van wraak. De luchtmacht verdenken we ook niet meer, Temeer daar er deze week bekend werd dat er bij nieuwe F 35’s weer een mankementje was ontdekt. Die jongens en meisjes in de cockpit hebben wel wat anders te doen dan met hun gevoelige camera een nijvere schrijver op de gevoelige plaat vast te leggen. Nee het waren onze gevederde vrienden (nou vrienden, voor mij inmiddels dus een beetje vijanden), die zo nodige op hun manier verhaal hebben gehaald. Toen wij ’s anderendaags boodschappen wilden doen bleek ons automobieltje compleet onder gescheten. Anders kan ik het niet verwoorden. Oké, ik heb in mijn artikeltje een groep overvliegende ganzen, een kudde genoemd. Fout. Ik had natuurlijk “vlucht” moeten gebruiken, een vlucht ganzen. Zijn die rotganzen nou tevreden? Gelukkig bestaat de soort, anders moet ik nu weer naar mijn auto rennen met een teiltje water…

Gert Tiele

Scroll naar top