Wat een leuk idee om iedereen zich op deze manier te laten voorstellen. Maar toen ik twee weken geleden las dat wij het stokje mochten overnemen sloeg de schrik me toch even om de oren. Net in de meest drukke week (hoe kan dat toch in deze periode?) mocht ik een stukje over ons schrijven. Door drukte dus een weekje later dan beloofd.

Wij zijn dus Pascal en Moniek Lommen en we staat op nummer 102. Het plekje waar onze voortent pas 4 jaar staat, maar waar we steevast elk jaar in de winter gebeld worden door Sjon om te laten weten dat we ons winters bezoekje weer mogen brengen.

Bij onze namen gaat niet bij iedereen een lichtje branden, maar zodra ik zeg dochter van Theo en Hilde dan wordt het voor velen herkenbaarder. Wel grappig dat ik als bijna 50 jarige nog altijd gezien wordt als kind van. Een Vinkeleigenschap waar wel meer “(klein)dochters of (klein)zonen van …” hier op ’t terrein mee te maken hebben.

Ik was zo rond mijn 10e jaar voor het eerst op het terrein. Via onze buren en een bezoekje aan het naaktstrand gingen mijn ouders toch maar eens kijken op ‘t Vinkel en sindsdien waren we volgens mij elk weekend wel op het terrein. Ook in de winter tijdens de toen nog vele werkweekenden. Ik weet nog dat het hele parkeerterrein langs de houtwal vol lag met snoeiafval en dat we dit in een paar weekenden opstookte bij het fort. Ik zat al snel in de jeugdcommissie en vanaf mijn 14e stond ik maandelijks wel achter de bar in de jeugdhut die toen door veel meer jeugd opgezocht werd. In examentijd fietste ik in een weekend 4 x op en neer naar huis, omdat ik ‘s avonds de bar draaide en overdag thuis moest studeren.

Vanaf dat Pascal en ik elkaar leerde kennen kwam het naturisme even buiten beeld, maar doordat mijn ouders toen beheerders waren, bleef het terrein wel altijd bij ons in beeld. Precies 25 jaar geleden trouwde we zelfs uit vanuit de beheerderswoning. Onze kinderen Nick en Caitlin volgde daarna en zijn vanaf babytijd opgegroeid op ’t Vinkel door de oppasmomenten bij opa en oma.

In 2009 zijn we opnieuw op het terrein neergestreken en lid geworden. We zijn er vooral te vinden als het zonnetje schijnt. Pascal ligt altijd wel in de zon. Zie je hem ooit in de schaduw dan is dat toch echt het praatje van de dag voor onze buurtjes op ons veldje. Onze kinderen Nick (21) en Caitlin (16) zijn ondertussen minder bezig met het naturisme en dus minder te vinden op het terrein. Nu ze wat ouder worden kunnen we zelf weer wat flexibeler komen.

Pascal werkt in de Penitiaire Inrichting in Vught en fiets voornamelijk op en neer als we op het terrein zijn. Ik heb tot afgelopen donderdag als mantelzorgerondersteuner gewerkt in Rosmalen, Nuland en Vinkel, en herken deze mantelzorgers ook steeds meer op ’t Vinkel. Petje af voor jullie. 7 dagen in de week 24 uur voor je partner gaan zorgen is toch een onzichtbare klus voor velen.

Helaas was afgelopen week mijn laatste werkweek omdat het contract afliep (vandaar ook de drukte in de afgelopen weken om alles af te ronden), en ik ga de komende maanden rustig aan op zoek naar iets anders. Maar eerst een paar maanden genieten van het komende lente en zomer weer!

Pascal is die ene man die zo af en toe in de zomer zo’n lawaai maakt als hij met de bermmaaier buiten de houtwal bezig is, en hopelijk gaan jullie mijn stem weer horen schallen over het terrein als we dit jaar de bingo’s weer gaan oppakken.

En aan wie geven we nu het stokje over? Ik ken al zoveel mensen. Vooral van gezichten want namen zijn nooit mijn sterkste ding Ik heb het bijvoorbeeld altijd over die ene die drie plaatsen links van die en die staat (lekker duidelijk he?). We willen graag van Bert en Arrienne van Bommel eens wat meer horen. We kijken uit naar je verhaal.  

Scroll naar top