Dat wij ons aan zon, water en wind bloot gaven is al bijna vijftig jaar geleden begonnen.
In onze lange vakantie (we werkten allebei in het onderwijs) trokken we in 1973 met kind en hond met de Renault 4 en een Travelsleeper richting zuid west Frankrijk naar een klerencamping aan het Lac de Léon. Elke dag naar het strand, genieten van de Atlantische Oceaan met zijn geweldige golven! Het was er zelfs zo stil dat je daar gewoon in je blootje kon liggen!
Na een paar dagen zag Eerke Jan in de boekwinkel een “La vie au soleil” het blad van het Franse naturisme met de tekst op de voorkant dat er wel 32 naturistenterreinen in Frankrijk waren.
Dat blad werd gekocht en we lazen dat er vlakbij en aan de kust pas een nieuw terrein was geopend.
We gingen er kijken en maakten kennis met  een paradijsje op aarde ! In het bos met hoge dennen stonden ongeveer 15 tenten en caravans, er was een toilet, drie douches waar na één draai uit de kraan uit alle drie koud water stroomde, een volleybalveld en een klein winkeltje.
Het terrein heet Arnaoutchot! Je moest lid worden om er te mogen kamperen en betaalde per nacht een klein bedrag!
De volgende dag verhuisden we. Onze dochter leerde er lopen en wij spraken er veel Frans want Nederlanders waren er bijna niet.
Weer in Nederland leek het ons wel prettig om lid te worden van een Nederlandse naturistenvereniging. We schreven naar een aantal verenigingen in een straal van 100 km van onze woonplaats. Ja, ook aan Hertogstad, we kregen een brief uit Alphen aan de Rijn dat zij geen bewoners van boven de grote rivieren aannamen! (Was alleen dat jaar, hebben we later gehoord)
We zijn toen lid van Zonnelust geworden, een kleine vereniging met 20 leden, voornamelijk dagrecreatie en ….een ledenstop. Omdat wij er graag 6 weken wilden kamperen waren we welkom, zou het te druk worden dan zou ons lidmaatschap niet worden verlengd. Gelukkig konden we blijven, we ontmoetten dat jaar alle leden en hebben het er altijd erg naar onze zin gehad.
In de weekends gingen we, inmiddels met een caravan, naar de Vaarselhof en in de vakantie maakten we een rondje Frankrijk waar we heel veel terreinen bezochten, favoriet waren voor ons Arna en La Tuque.
In 1983 werd er een hete zomer verwacht. We besloten in Nederland te blijven en gingen naar Hertogstad, daar beviel het ons en onze dochters zo goed dat we daar lid zijn geworden.
En daar hebben we geen spijt van!
Lange tijd stonden we op plek 1 en nu tot volle tevredenheid op het nieuwe terrein op plek 208.
Sinds onze pensionering in 2007 geven we ons in de winter 4 maanden bloot in Vera, (dit jaar dus niet), zijn we graag op het Vinkel en in het begin van de zomer zijn we een aantal weken op ons favoriete terrein in de buurt van Souillac: Les Grands Chênes!
Ruim 20 jaar geleden ontdekten we dit mooie terrein. Het is er rustig, ruime plaatsen, een mooi toiletgebouw, een fijn zwembad en je kunt op de camping (regelmatig gezamenlijke maaltijden) en in de buurt heerlijk eten! Bovendien is er in de omgeving veel te zien! Het terrein is vooral geschikt voor senioren en gezinnen met kleine kinderen.
We hopen dat we er in juni weer kunnen zijn!
Eerke Jan en Dicky van der Glas

Wij geven het stokje door aan Noël Maertens en José Velzeboer

Scroll naar top