Het konijn laat mij niet los. Niemand op dit terrein overigens. Maar ik heb het idee dat het beest er voortdurend een satanisch genoegen in schept mij te tarten. En dat allemaal omdat ik een paar jaar geleden, volkomen onwetend, een soortgenoot heb laten meeliften naar het oosten van Duitsland en dat dit pluizenbolletje dat niet heeft overleefd. Wat wil nu weer het geval. In een hoekje op ons kampeerplaatsje staan twee bloembakken. Inmiddels alweer zo’n zeven jaar. Op enig moment in die afgelopen jaren zagen wij steeds een holletje in de hoek waar die twee bakken bij elkaar komen. Holletje dichtgegooid, volgende dag holletje weer open. Dit herhaalde zich in een eindeloze reeks. Dat gaat natuurlijk vervelen. Voor beide partijen. Dus worden de maatregelen wat aangescherpt, zich maar gerust wat rigoureuzer: een hek er omheen. Nou ja hek: een beetje afgezet met gaas. En het gat afgedicht met wat stenen. Dat bleek te helpen: een hele tijd had het beest zich er bij neergelegd, dat de missie om de kop nog boven de grond te steken tot mislukken gedoemd was. Je kon dan wel lekker naar buiten, maar verder viel er niets te beleven: je kop voortdurend stoten tegen gaas was niet de bedoeling van vrijheid. Zo’n twee weken geleden zaten wij heerlijk onder de parasol te genieten van deze mooie zomer, totdat wij tegelijkertijd iets vreemds ontwaarden: er bewoog iets bij de plantenbak. Nog niet goed zichtbaar wat, maar er was duidelijk beweging waarneembaar. Beiden voorzichtig iets uit de stoel omhoog, om te ontdekken welk vogeltje, dat we nog niet kenden, zich aan ons openbaarde. Keken we regelrecht in de tronie van zo’n, voor ons inmiddels, onbeest, treiteraar, verschrikkelijke aanhouder. Jawel het konijn, je weet natuurlijk nooit welk, was er weer. En ditmaal óp de bloembak. Jullie snappen het natuurlijk: rigoureus was nog niet rigoureus genoeg: met bamboe stokken ook de hele bovenkant van de bloembakken afgedekt. En ja hoor: weer een tijdje stil. Maar inmiddels ga ik dat bij dit deel van de fauna uitermate verdacht vinden.  Klopte dan ook helemaal. Een paar dagen geleden weer beweging tussen de bloembakken en het gaas en onder het bamboe “afdakje”. Vijf kleine, lieve, grappige, leuke konijntjes in ons “hok”. Ik heb het gaas op een kier gezet, en de mormeltjes de vrijheid gegeven. Ik geef het op!. Ik heb nog wel een tegel op het gat gelegd, maar ik verwacht ieder moment dat het zo vermaledijde beest fluitend met de tegel onder zijn arm langs mijn voortentdeur zal komen paraderen…

Gert Tiele

Scroll naar top