roept bij mij en natuurlijk bij menig generatiegenoot, waarvan we hier op ’t Vinkel er zeer veel hebben, een onvermijdelijke associatie op: de badkuip. Of eigenlijk nog specifieker: de teil! Ja jeugdige lezertjes, is het nu moeilijk of zo goed als onmogelijk, op de camping onder een lekkere warme douche te stappen; vroeger hadden wij (althans het merendeel onder ons) zelfs geen douche. Tuurlijk heb je die ouwe weer: vroeger… Ja vroeger gingen wij, vaak maar een keer per week, in bad: in de teil. En als je dan uit een groot gezin kwam en dat was hier in Brabant met een goede pastoor als parochieherder geen zeldzaamheid én je was de jongste, dan mocht je als laatste in dat plasje water stappen (misschien nog aangevuld met een keteltje warm water). Niets aan de hand, zal je zeggen. Nou dan was er nog dat randje! Het randje boven aan de teil, met de zeep- en andere resten achtergelaten door de voorgaande badgasten. Ik was gelukkig de oudste. En dan ook nog van een klein gezin: mijn broertje mocht na mij. Afgelopen zaterdag hebben een flink aantal leden van onze vereniging zich, gebruikelijk bij dit jaarlijks terugkerend fenomeen, gestort op ’t Vinkelrandje: de jaarlijkse schoonmaakbeurt van onze badkuip, ons gezamenlijk campingteiltje, het zwembad (*) dus. Zoals gezegd, een zeer ijverig groepje Vinkelieren heeft het bad weer spic en span gepoetst. Zowel de binnen-, boven- als buitenkant. Ziet er weer perfect uit. Hulde aan deze nijvere lui. En als het goed is, loopt er nu al heel wat uurtjes een lekker straaltje water om het bad te vullen. Ik ben benieuwd, wie er dit jaar als eerste een baantje durft te trekken. Want het bad wordt gevuld met koud leidingwater. En daar zet een keteltje warm ook niet echt zootjes aan de zwembadrand.
Als aanvulling op het teiltje in vroegere huishoudens: als armlastig student, wonend in een nog armlastiger woninkje (woonkamer, één slaapkamer en een piepklein keukentje) met drie medestudenten, moest ik, bij het ontbreken van zowel teil als douche, regelmatig naar het badhuis in de buurt. Daar kon je ook gebruikmaken van een heuse badkuip: nooit gedaan dus… En toen wij als gezinnetje, zo rond 1956, onze intrek deden in een nieuwbouwhuis, was daar een echte douche! Weliswaar met een lavet. Maar toch. Ooit, op een mooie dag, hoorde ik geluiden uit de doucheruimte komen die daar niet hoorden. De deur stond op een kier en ik kon mijn nieuwsgierigheid natuurlijk niet bedwingen! En daar stond mijnheer pastoor. Volledig gekleed. Gelukkig, dat dan weer wel! De goede man was bezig de beste palingen uit te zoeken, die mijn vader even voor het gemak in het lavet had geparkeerd… Tja, de clerus van toen. Hield van een goede borrel en dus ook van beste aal. Die mijn vader nota bene illegaal had gevangen…
Voor diegenen, die twijfelen aan de multitask talenten van het mannelijke geslacht: schoonmaken en een hapje eten uit een pannetje kan tegelijkertijd!!!

(*) en laat ik nou eerst zwambad tikken, eigenlijk ook wel een rake benaming: er wordt wat af geouwehoerd in dat water, toch?

Gert Tiele

1 reactie op “Het randje,”

  1. Janny Kros

    Was wel geen eigengemaakte soep ,maar ik had het wel lekker voor jullie opgewarmd toch ????

Reacties zijn uitgeschakeld.

Scroll naar top