Of juist niet…
Afgelopen zaterdag werd mijn en menig ander Vinkeliers nieuwsgierigheid gewekt door een opvallend geluid. De meeste van de klanken herken je wel op ons fantastisch plekje in het bos tussen Rosmalen en Berlicum. Een midnachtelijk zagende buurman- of vrouw, een snorrende grasmaaier, een borende onderhoudsman/vrouw, een alsmaar oefenende luchtmacht, om maar eens wat te noemen. Nee dit keer een vreemd geluid. Een lief mede lid veronderstelde er zelfs een dier in te herkennen. Dat heb ik maar zo gelaten… Terug naar de nieuwsgierigheid. Tussen ons prachtig lover ontwaarde ik een bijzonder uitgedost persoon. En met onze algemeen aanvaarde Vinkel kledingstijl, viel deze persoon nogal uit de toon. Gelukkig niet uit de boom! Wat wil nu het geval. Eikenbomen blijken een bijzondere aantrekkingskracht te hebben op een klein kruipend wezentje. De aantrekkingskracht is zo speciaal dat dit diertje zich ook maar heeft vernoemd naar zijn/haar grote liefde. De eikenprocessierups. Jaarlijks worden onze vinkeleiken in grote getale door dit kruipende schepseltje bezocht. Met alle gevolgen van dien. En door onze originele kledingdracht zijn wij nogal bevattelijk voor de gevolgen die het diertje kan veroorzaken: jeuk! En daarom wordt er elk jaar weer een poging ondernomen de aanvalsdrift van het gespuis te voorkomen. Met als gevolg een futuristisch schouwspel tussen het gebladerte van de veelvuldig aanwezige eikenbomen op ’t Vinkel. Met een hoogwerker en een reusachtige stofzuiger werd er adequaat een einde gemaakt aan het oprukkende leger der eikenprocessierups. Een dadendrang in de kiem gesmoord!

Gert Tiele

Scroll naar top