(of wellicht inmiddels een never ending story…)

Met enorm veel pijn in het hart, of eigenlijk met pijn in de pen, moet ik sorry zeggen en schrijven. Moet ik constateren dat onze verhouding toch anders in elkaar steekt, in ieder geval stak: er eigenlijk gewoon sprake is (en zeker was) van affectie. Schreef ik in de zomer van 2018 toen we, de mensheid in het algemeen, onze vakanties konden vieren waar we maar wilden, een grappig bedoeld artikeltje over dit onderwerp en dacht, na een aantal artikeltjes verder, het ook echt achter me gelaten had. Blijkt de realiteit toch harder, zo niet meedogenlozer…
Van een oud studiegenoot kreeg ik het verzoek eens na te gaan waar een bepaalde foto gemaakt was. Ik op zoek dus. Na mijn, vooral voor de buitenwacht, chaotische bureau is ook onze fotoverzameling nu niet bepaald het toonbeeld van een gemakkelijk toegankelijk archief. Ikeadozen te over, met albumpjes, ouderwetse insteekalbums, maar heel veel los materiaal en dan vooral door elkaar. Dus dat werd een uitgebreide zoektocht. Met heel veel gniffels: oh ja, dat was toen, enz., Helaas kon ik mijn goede studievriend niet verder helpen. Maar ben ik wel veel herinneringen tegengekomen…
Mijn artikeltje uit de zomer van 2018 en de diverse schrijfsels daarna gingen over het fenomeen konijn en over vooral de door mijzelf gecreëerde, nou niet bepaald vlotjes verlopende verhouding met het dier. Kom ik bij het doorsnuffelen van het “fotoarchief” onderstaand plaatje tegen. Ziet er aandoenlijk uit. De foto stamt uit de eerste jaren van mijn arbeidzaam leven. Wonend in een huisje op een alleraardigst hofje in Vlaardingen. Inmiddels al lang een breed plaats gemaakt voor de nieuwe tijd. Dat was overigens ook de reden dat we dat hofje, eind jaren 70 moesten verlaten. Van een huur van hfl. 75,00 naar hfl. 650,00… Maar goed in dat kleine woninkje wisten wij ook nog ruimte te vinden voor een poes (Druppie), een cavia (Luggie) en, echt waar (!!!), een konijn (Vonkie). Wat een prachtige symboliek ook… En met ruimte bedoel ik ook echt een plek om goed te leven. Voor de poes natuurlijk geen probleem: die kon naar buiten. Maar voor de twee andere schepsels had ik een flink hok, met heel veel gaas, getimmerd. Maar het was soms zo gezellig dat de beestjes gewoon door het huis(je) mochten huppelen. Voor poes en cavia gaf dat geen problemen, maar het konijn scheen een bijzondere voorliefde te hebben voor kabels. En daar stond in de regel zo’n 220 volt op. Ook toen vonden we al dat binnenshuis barbecueën niet tot mogelijkheden behoorde te horen, dus werden de kabels afgedekt met lp hoezen. Die lp’s mét de hoezen heb ik nog steeds.
Helaas met knaagsporen…


huichelaar of lief hè? (*)

(*) naar eigen voorkeur in te vullen!

Gert Tiele

Scroll naar top