Wellicht herinneren jullie nog het artikeltje “Krijg nou wat”, van 12 augustus vorig jaar. Juist ja, dat stukkie over een ontdakte en ontmuurde broedende merel. Overigens een merel die zo rond die tijd nog een broedsel voorbrengt moet eigenlijk nog even langs een zielenknijper, tenzij haar voorjaar minder amoureus was verlopen. Enfin die merel dus, die zeer ruw gestoord werd in het grootbrengen van haar grut. Hetgeen haar nog prima lukte ook!!! Toch denk ik dat er in dat vogellijfje enige spanning en rancune moet zijn gekropen: belust op wraak. Een week of twee geleden ontdekte ik een broedende merel in de luxe carport naast het onderhoudsgebouw. Zeg maar de carport van de rode kar en het altijd nog bruikbare overtollige hout. Of het de merel van vorig jaar was kon ik niet ontdekken. Vanwege de AVG mocht ik niet naar een identiteitsbewijs vragen! Maar of dit wraak was. Nou nee, tamelijk onschuldig. Maar wel verstandig dus. Geen groenlid dit het in zijn of haar hoofd zal halen een carport van een dak te ontdoen. Dat is aan de lui van onderhoud voorbehouden. En die houden zich weer niet altijd met alles wat groeit en bloeit bezig. Dus vogellief zat daar uiterst veilig!!! Nee een andere gevederde vriendin ging iets verder met de wraak (die, neem ik aan, inmiddels binnen het vogelrijk wijd en zijd aan het rondwaren was geslagen). Zij had het belust op een voertuig van één van onze leden. Deze wilde op een van de zeer mooie voorjaarsdagen, die ons inmiddels ten deel zijn gevallen, een fietstochtje met echtgenoot ondernemen. Even nog iets in de fietstas doen. Dit keer dus geen regenkleding! De fietstas openend deed haar van schrik achteruit deinzen. Daar vloog een kwetterend wezen pardoes haar fietstas uit. En in die tas, had niets met Pasen te maken, lagen een flink aantal eitjes prima verstopt! Welgeteld acht lieve kleine eitjes.   Dus het fietstochtje ging dus even niet door: eigenaresse van het vehicle wilde het risico niet lopen met geklutste eitjes terug te keren en de dierenvriend in haar was zo sterk, dat zij dat ook niet over haar hart kon verkrijgen! Dus dekseltje van de tas weer op een kier en op een ander brik aan de fietstocht begonnen. Bij een blik in de tas, een weekje later, bleek de dierenliefde vrucht te hebben afgeworpen: een vrolijk kwetterend nestje mezen. Nou ja vrolijk. Bij ontvangst van de foto was de tekst geplaatst: “Weet echter niet of er nog maar twee vogeltjes in leven zijn…” Ik had dat even onderzocht. Maar goed, dat moet je maar durven bij deze wraakzuchtige beesten. Ik heb haar nog wel voorgesteld te kijken of de andere “vogeltjes” nog met de fles tot leven zouden kunnen worden gebracht. En misschien had borstvoeding ook een goede en bruikbare optie geweest…

Gert Tiele

Scroll naar top