Het ziet er naar uit dat dit de laatste zomer is waarin ik af en toe hier weg ben om nog wat dagen te gaan werken in het ziekenhuis In 2022 ben ik klaar met mijn arbeidzame leven. 47 jaar patiënten onderzocht op hartproblemen, in de eerste jaren ook op longen, maag en darmstoornissen.

Om te voorkomen dat ik in een gat val werd ik uitgenodigd door 4 pensionado’s om nu al mee te maken hoe zij hun dagen vullen.

Op internet of via social deal worden er fiets- en wandeltochtjes uitgezet die door 65 plussers dan besproken kunnen worden, al nieuw voor mij,

Vandaag was dat een wandeltocht van 7 kilometer in Kerkdriel. De plaatselijke bakker had deze uitgezet en daar startten we dan ook met koffie en een stroopwafel. Met de route in de hand en een vragenlijst begon de tocht. Het was een wandeling even over het dorpsplein, langs een haventje en rondom een recreatieplas, toen met een pontje, wat we zelf handmatig moesten bedienen om aan de overkant te komen. Eerst draaien om het pontje aan onze stijger te krijgen, er liepen 2 niet pensionado’s voor ons, en toen weer draaien om aan de overkant te komen. na zo’n tien minuten konden we het pad langs de plas vervolgen. Jose heb jij de paraplu? vroeg Ton. Nee even kijken!! we keken allemaal over het water en zagen de plu aan de overkant op het steigertje staan. dus Ton weer op het pontje, draaien voor de heenweg en draaien, draaien om terug bij ons te komen. Toen konden we het pad weer vervolgen langs de plas. Na zo’n anderhalf vermakelijk uur waren we terug bij de bakker waar de koffie, het broodje, (wat vorige week al digitaal doorgegeven moest worden) klaar stond. Als verrassing omdat we de vragen beantwoord hadden die niet gecontroleerd werden kregen we een niet Brabants worstenbroodje, we waren immers in Gelderland. Nog even de Volkskrant gescoord met het artikel over “blootgewoon” op de frontpagina linksboven de rug van Ferry.

Op de terugweg moest Jan nog even naar een zeilmakerij in Kerkdriel. daar aangekomen vielen we met de neus in de bloemen, neem mee neem mee. Laat dat de pensionado’s maar één keer zeggen. De auto was vol, jammer, anders hadden we er nog meer mee kunnen nemen. Nog even een stop bij een kersenstalletje en de dag zat er op.

Dus zo gaat dat met pensionado’s, een klein voorproefje voor mij.

Wil van de Laak.

Scroll naar top